Snelle tips
- Box swiping into one short window.
- Suggest a real coffee within days.
- Count logging off as a win.
Het begint meestal als een klein zuchtje. Je pakt je telefoon om iets anders te doen, het badge-icoontje van de app vangt je oog, en voordat je iets besloten hebt ben je aan het swipen. Een paar minuten later leg je de telefoon neer en voel je je net iets slechter dan toen je hem oppakte, en je zou niet precies kunnen zeggen waarom. Niemand was gemeen. Er gebeurde niets. Dat is bijna het probleem. Er blijft niets gebeuren, keer op keer, en ergens in al dat niets wordt je hoop dun.
Dat lage, vlakke, vaag hopeloze gevoel heeft nu een naam. Mensen noemen het datingapp-burn-out, en het is echt genoeg dat onderzoekers het zijn gaan meten. De korte versie: de apps zouden het vinden van iemand makkelijker maken, en voor veel mensen hebben ze het stilletjes vermoeiender gemaakt.
Als jij daar zit, ben je in heel gewoon gezelschap. In een landelijke enquête kwamen Amerikanen die recent een datingsite of -app hadden gebruikt er vaker gefrustreerd dan hoopvol uit. Dit is geen jij-probleem. Het is een eigenschap van hoe deze tools werken.
Waarom een zoektocht naar liefde als een tweede baan gaat voelen
Denk aan wat de apps werkelijk van je vragen. Je scrolt door tientallen gezichten en taxeert elk ervan in een seconde of twee. Je typt dezelfde openingszin die je al honderd keer hebt getypt. Je houdt drie of vier halve gesprekken tegelijk gaande, waarvan de meeste doodbloeden in stilte. Je krijgt een match, en dan word je geghost. Je wacht. Je krijgt een bericht dat nergens heen gaat. Morgen begin je opnieuw.
Dat lijkt, structureel gezien, veel op ploegendienst. En burn-out, in de klinische zin, werd het eerst bestudeerd bij werkenden: de uitputting, het cynisme, het sluipende gevoel dat niets wat je doet verschil maakt. Een team onderzoekers van Arizona State volgde bijna vijfhonderd alleenstaande appgebruikers twaalf weken lang en vond dat, gemiddeld, hun emotionele uitputting en hun gevoel van "dit werkt niet, wat ik ook doe" klommen naarmate ze langer doorgingen. De mensen die al angst, depressie of eenzaamheid met zich meedroegen, voelden het doorgaans het sterkst.
Er zijn een paar specifieke dingen die je afmatten, en het helpt om ze te benoemen.
Het cijferspel heeft een prijs
Meer opties klinkt als iets goeds. Voorbij een bepaald punt houdt het op dat te zijn. Als elk profiel één swipe verwijderd is van het volgende, glijdt je brein in winkelmodus, vergelijkend en rangschikkend en nooit echt landend. Elke kleine beslissing is minuscuul. Je maakt er een paar honderd. Aan het eind ben je uitgeput en heb je niemand gekozen.
Voor veel vrouwen loopt de overweldiging ook de andere kant op. Pew vond dat vrouwen die de apps recent hadden gebruikt veel vaker dan mannen bedolven raakten onder het pure volume aan berichten, waarbij een flink deel zei zich vaak overweldigd te voelen door hoeveel ze er kregen. Te veel keuze of te veel aandacht, beide laten je leeg achter.
Afwijzing zonder gezicht
Ghosting heeft zijn eigen specifieke steek. Een gesprek dat warm voelde stopt gewoon, en je komt nooit te weten waarom. Er is geen afronding om naar te reiken, dus schrijft je hoofd het einde voor je, en het verhaal dat het schrijft gaat meestal over je eigen waarde. Zoals een psycholoog van Cleveland Clinic het zegt: online daten is een tweesnijdend zwaard. Het opent echte connecties, en het kan tegelijkertijd stilletjes je zelfbeeld beschadigen.
Dit is het ding om aan vast te houden. Een uitgebleven antwoord op een app is een van de minst betrouwbare stukjes informatie over jou die er bestaan. Mensen verdwijnen omdat ze het druk kregen, terug zijn bij een ex, overweldigd raakten door hun eigen inbox, of nooit zo serieus waren om mee te beginnen. Het is bijna nooit het vonnis over jou dat het om 23.00 uur lijkt te zijn.
De voorstelling houdt nooit op
Een profiel is een kleine advertentie voor jezelf, en er eentje draaiende houden betekent dat je altijd, op een laag achtergrondniveau, aan staat. De juiste foto's kiezen. Moeiteloos leuk klinken. Berichten lezen op verborgen betekenissen. Dat is een echte, doorlopende belasting van je aandacht, en het is deels waarom de app sluiten zelden als rusten voelt.
Hoe je kunt blijven daten zonder dat het je zoveel kost
Niets hiervan betekent stoppen. Voor genoeg mensen leiden de apps werkelijk ergens goeds heen. Het doel is daten op een manier die je niet langzaam leegtrekt. Een paar dingen die echt helpen:
- Stop de apps in een doos. Bepaal wanneer je ze gebruikt en wanneer niet. Twintig minuten na het eten, bijvoorbeeld, en dan gaat de telefoon neer. Open daten, de manier waarop het elk verloren moment binnensijpelt, is wat het tot een sleur maakt. Een afgebakend blok geeft de rest van je dag terug.
- Kwaliteit boven volume, met opzet. Je hoeft niet door iedereen heen te swipen. Match met minder mensen en praat echt met ze. Een handvol echte gesprekken vertelt je veel meer, en vermoeit je veel minder, dan honderd openingszinnen die nergens heen gaan.
- Ga sneller richting het echte leven. Eindeloos appen is waar de energie weglekt. Als iemand veelbelovend lijkt, stel dan binnen een paar dagen een laagdrempelige koffie of een telefoontje voor. Je leert in tien minuten in het echt wat een week berichten sturen je niet kan vertellen, en het kost je minder van jezelf om erachter te komen.
- Neem een echte pauze als je die nodig hebt. Een week of een maand afstand nemen is niet opgeven. Het is onderhoud. Haal de app van je startscherm, of log helemaal uit, en merk op hoe je stemming verandert als je niet de hele dag gemeten wordt. De juiste persoon is nog steeds vindbaar als je terugkomt.
- Besteed je eigenwaarde niet uit aan een melding. Je waarde als persoon stond al lang vast voordat je een profiel maakte, en een trage inbox raakt die niet. Als het swipen als een referendum over jou begint te voelen, is dat het signaal om de app te sluiten, niet om harder te swipen.
- Laat de lopendebandopeners vallen. Als je hetzelfde "hé, hoe is je weekend" naar iedereen kopieert en plakt, gaan de gesprekken als lopendebandwerk voelen, want dat is wat ze zijn. Stuur minder berichten en laat elk bericht echt op de persoon reageren, één echte vraag over iets in hun profiel. Minder, warmere uitwisselingen zijn minder uitputtend dan een dozijn voorgekauwde, en ze komen doorgaans verder.
- Houd een leven waar de apps geen deel van zijn. De allerbeste bescherming tegen datingburn-out is een leven dat vol genoeg is dat daten er één goed ding in is, niet het ding waar alles op rust. Vrienden, werk dat je iets kan schelen, een lichaam dat beweegt, iets wat je aan het leren bent. Mensen die in de rest van hun leven investeren, nemen afwijzing doorgaans minder persoonlijk, omdat hun zelfgevoel niet in de app zit te wachten om beoordeeld te worden.
Een mildere manier om de stand bij te houden
De meeste pijn komt van het meten van het verkeerde ding. Als je elke sessie beoordeelt op of je De Ware hebt gevonden, is bijna elke sessie een mislukking, en natuurlijk brand je dan op. Probeer iets te meten waar je echt controle over hebt. Heb je contact gezocht met iemand die aardig leek? Heb je één fatsoenlijk gesprek gehad? Heb je uitgelogd toen je zei dat je dat zou doen, in plaats van nog een uur door te doemswipen? Dat zijn overwinningen. Stapel er genoeg van op en het proces houdt op te voelen als een gokkast waar je bij blijft verliezen.
Het helpt ook om te onthouden dat de apps een middel zijn, niet het hele terrein. Ze zijn één manier om mensen te ontmoeten, en toevallig een manier die is ontworpen om je aandacht langer vast te houden dan goed voor je is. Vrienden stellen nog steeds vrienden voor. Mensen ontmoeten elkaar nog steeds bij de klimhal, het vrijwilligerswerk, de cursus, het feestje. Je greep op de apps losser maken is niet je greep op iemand vinden losser maken. Het is het net wijder uitgooien.
De vergelijkingsval, en de mythe van de onmiddellijke vonk
Er is een stillere soort schade die de apps aanrichten, en die heeft te maken met hoe ze je leren mensen te zien, jezelf inbegrepen. Als iedereen wordt teruggebracht tot een raster van foto's vanuit de beste hoek en een gevatte oneliner, ga je mensen beoordelen zoals je producten zou beoordelen. Je gaat je ook voorstellen dat je zelf op dezelfde manier wordt beoordeeld, en daar krijgt je zelfbeeld de klap. Je begint je af te vragen welke van je foto's "werkt", of je bio slim genoeg is, waarom de persoon die geïnteresseerd leek stil werd. Het is een vreemde, eenzame manier om over jezelf te denken, en de apps moedigen het de hele dag stilletjes aan.
Het tegengif is niet harder je best doen in het beoordelingsspel. Het is eruit stappen. Herinner jezelf, zo vaak als nodig, eraan dat een profiel een flintertje van een persoon is. De grappige, lieve, ietwat onhandige, volledig driedimensionale mens aan de andere kant past niet in zes foto's, en jij ook niet. De interessantste dingen aan mensen verschijnen bijna nooit in een raster.
Er is een verwante mythe die met pensioen mag: het idee dat de juiste match je onmiddellijk moet raken, dat je het aan de foto's zult weten, dat echte chemie zich aankondigt in de eerste drie berichten. Soms is dat zo. Vaak niet. Genoeg sterke relaties begonnen met een lauwe eerste indruk en een tweede date, gegeven uit milde nieuwsgierigheid. Als je een onmiddellijke vonk eist van een scherm, swipe je langs een hoop mensen die echt goed voor je zouden zijn, en houd je jezelf in het hamsterrad, jagend op een gevoel dat het format niet kan leveren. Iemand een gewoon uur in levenden lijve gunnen is vaak de vriendelijkere gok, voor hen en voor je eigen gemoedsrust.
Als moe omslaat in iets zwaarders
Datingburn-out op zichzelf trekt op als je rust en verandert hoe je de apps gebruikt. Soms wijst het echter naar iets eronder, en dat is het waard om serieus te nemen.
Als de sombere stemming niet optrekt als je de telefoon neerlegt, als je de apps gebruikt op een manier die dwangmatig voelt en moeilijk te stoppen is, of als afwijzing online een diepe plek raakt en je dagenlang waardeloos of hopeloos achterlaat, dan is dat meer dan swipemoeheid. Hetzelfde onderzoek dat burn-out over de tijd volgde, vond ook dat depressie, angst en eenzaamheid het harder laten aankomen, wat betekent dat het vriendelijkste wat je kunt doen is die rechtstreeks verzorgen. Praten met een therapeut is geen teken dat je gefaald hebt in het daten. Het is een manier om ervoor te zorgen dat de zoektocht naar verbinding niet stilletjes de delen van je leegtrekt die verbinding juist zou moeten vullen.
En als je jezelf ooit op een plek aantreft die werkelijk donker voelt, waar de hopeloosheid over meer gaat dan daten, zoek dan alsjeblieft contact met iemand die je vertrouwt of een professional in de geestelijke gezondheidszorg. Je hoeft dat niet alleen uit te zoeken, en dat zou ook niet moeten.
De apps zullen je vertellen dat het antwoord altijd nog één swipe is. Dat is het meestal niet. Vaker is het antwoord opkijken van de telefoon, je het leven herinneren dat je al hebt, en iemand vinden iets laten zijn wat je doet vanuit volheid in plaats van honger.
Bronnen
- Pew Research Center, The experiences of U.S. online daters
- Cleveland Clinic, Dealing With Dating App Despair
- Liesel L. Sharabi, Paige A. Von Feldt & Thao Ha, Burnt out and still single: Susceptibility to dating app burnout over time (New Media & Society)