Skip to main content
در بحران هستید یا به آسیب رساندن به خودتان فکر می‌کنید؟ شما تنها نیستید. یافتن خط کمک →

تناسب و تحرک بدنی

ساختنِ یک باشگاهِ خانگیِ ساده که واقعاً از آن استفاده کنید

برای قوی‌شدن در خانه، به یک گاراژِ پُر از دستگاه نیاز ندارید. یک مجموعهٔ کوچک و هوشمند و یک گوشهٔ خلوت از یک اتاق، شما را راهی دراز پیش می‌برد.

کابلِ USBِ نارنجی و سیاه روی سطحی چوبیِ قهوه‌ای

عکس از Kelly Sikkema در Unsplash

نکته‌های سریع

  • پیش از خریدنِ هر وسیله‌ای، فضایتان را انتخاب کنید.
  • با کِش‌ها یا یک جفت دمبل شروع کنید.
  • تشک را بیرون بگذارید تا شروع‌کردن هیچ زحمتی نداشته باشد.

بیشترِ باشگاه‌های خانگی به یک مرگِ خاموشِ یکسان می‌میرند. کسی یک دستگاهِ بزرگ و براق می‌خرد، آن را با امیدی واقعی برپا می‌کند، و سپس ظرفِ یک ماه رخت‌های شسته را رویش می‌اندازد. مشکل معمولاً ارادهٔ ضعیف نیست. مشکل این است که آن مجموعه برای باشگاهی ساخته شده که در ذهن تصور می‌کردند، نه برای زندگی‌ای که واقعاً دارند.

باشگاهِ خانگی‌ای که واقعاً استفاده می‌شود، کوچک است، دمِ دست است و روزهایی که فقط ده دقیقه وقت دارید سخت‌گیری نمی‌کند. می‌خواهید مسیر از مبل تا نخستین تکرار آن‌قدر کوتاه باشد که تقریباً چیزی برای منصرف‌کردنِ خودتان نمانده باشد. هدفِ کلِ طراحی همین است. هر چه در پی می‌آید در خدمتِ همین است.

اگر بیماریِ قلبی دارید، مشکلِ مفاصل دارید، باردار هستید، یا مدتی طولانی از ورزش دور بوده‌اید، پیش از شروع ارزشش را دارد که گفت‌وگویی کوتاه با پزشکتان داشته باشید. این یک تشریفاتِ اداری نیست. این راهی است برای رسیدن به برنامه‌ای که به بدنِ شما بخورد.

از فضا شروع کنید، نه از وسایل

پیش از آنکه حتی یک چیز بخرید، جای خودتان را پیدا کنید. American College of Sports Medicine این را بی‌دلیل در صدر نمی‌گذارد: فضایی را برگزینید که در درازمدت برایتان کار می‌کند، سپس وسایل را متناسب با آن انتخاب کنید. یک تکه از کف به‌اندازهٔ یک تشکِ یوگا، به‌علاوهٔ فضای کافی برای چرخاندنِ دست‌ها، به‌راستی برای شروع کافی است.

کمک می‌کند اگر آن جا، جایی باشد که همین حالا هم از آن رد می‌شوید. گوشه‌ای از اتاقِ خواب. انتهای یک راهرو. بخشی خلوت‌شده از اتاقِ نشیمن. وقتی وسایلِ شما همان‌جایی زندگی می‌کنند که زندگیِ شما جریان دارد، ورزش‌کردن دیگر سفری نیست که باید برنامه‌ریزی‌اش کنید و به کاری بدل می‌شود که فقط قدم در آن می‌گذارید.

بهترین وسیله، همان وسیله‌ای است که همین حالا بیرون است و منتظرِ شما.

مجموعه‌ای که تقریباً همه‌کار می‌کند

می‌توانید قدرت، تحرک و تعادل را با یک مشت وسیله که در یک سبد جا می‌شوند پوشش دهید. ACSM برای دقیقاً همین‌جور چیدمانِ کم‌جا، به ابزارهای چندکاره اشاره می‌کند. این هم یک مجموعهٔ شروع، کم‌وبیش به همان ترتیبی که خودم می‌خریدمش:

  • یک جفت دمبلِ قابل‌تنظیم، یا چند کِشِ مقاومتی. هر کدام، بیشترِ کارِ قدرتی‌ای را که تا آخر لازم خواهید داشت باز می‌کند. کِش‌ها ارزان‌تر و سبک‌ترند و به‌راحتی در یک کشو جا می‌شوند؛ دمبل‌ها برای بسیاری از مردم آشناترند. با هر کدام شروع کنید، اشتباه نکرده‌اید.
  • یک تشک. کفِ سختِ اتاق را به جایی بدل می‌کند که واقعاً دلتان بخواهد در آن شنا بروید، پلانک بگیرید و کِش‌وقوس بروید.
  • یک توپِ تعادلی. برای کارِ روی مرکزِ بدن، تعادل و تحرکِ ملایم خوب است، و به‌عنوانِ صندلی هم به کار می‌آید.
  • یک فوم رولر. برای تسکینِ ماهیچه‌های کوفته و باز‌کردنِ بدن، پیش و پس از تمرین.

همین. برای اینکه به‌معنای واقعی قوی‌تر شوید، به یک قفسهٔ وزنه، یک نیمکت یا یک تردمیل نیاز ندارید. اگر عاشقِ این عادت شدید، آنها می‌توانند بعداً بیایند. بسیاری از مردم هرگز به آنها نیاز پیدا نمی‌کنند.

تمرین را در کارهایی که همین حالا انجام می‌دهید بگنجانید

یک قالبِ هفتگیِ ساده، بی‌آنکه به مهارتِ ویژه‌ای نیاز باشد:

  1. دو یا سه جلسهٔ کوتاهِ قدرتی. یک حرکتِ هُل‌دادن (شنا یا پرسِ کِشی)، یک حرکتِ کشیدن (زیربغل با کِش)، یک اسکات یا برخاستن از حالتِ نشسته، و یک پلانک را انتخاب کنید. دو یا سه دور و کارتان تمام است.
  2. یک دوزِ روزانه از حرکت، روی همهٔ اینها. یک پیاده‌رویِ تند، کمی کشش، چند دقیقه روی تشک تا وقتی شام می‌پزد.
  3. یک روزِ آسان‌ترِ بازیابی که در آن فقط فوم رولر می‌زنید یا کشش می‌روید. استراحت بخشی از برنامه است، نه وقفه‌ای در آن.

در آغاز، سطحِ توقع را تا حدِ خجالت‌آوری پایین نگه دارید. حتی یک ستِ تنها از شنا هم به حساب می‌آید. هدف در هفتهٔ اول یک تمرینِ سخت نیست. هدف این است که به خودتان ثابت کنید آن گوشه وجود دارد و شما سراغش خواهید رفت.

شروع را آسان کنید، جاانداختن را سخت

چند انتخابِ کوچک، برای پایداری بیش از هر وسیله‌ای اثر دارند:

  • تشک را پهن و وزنه‌ها را بیرون بگذارید، جایی که چشمتان به آنها بیفتد. اصطکاک دشمن است.
  • یک فهرستِ کوتاهِ نوشته‌شده از چهار پنج حرکت را همان نزدیکی بچسبانید، تا هیچ‌وقت مجبور نباشید تصمیم بگیرید چه کار کنید.
  • آن را به کاری گره بزنید که همین حالا هر روز انجام می‌دهید. قهوه دم می‌کشد، شما کشش می‌روید. نکته این است که سوارِ عادتی شوید که همین حالا دارید.

فرمِ درست بیش از وزنه اهمیت دارد، به‌ویژه در روزهای نخست. اگر حرکتی در یک مفصل نیشگون می‌گیرد یا درد می‌آورد، به‌جای اینکه به‌زور ادامه دهید، بایستید و آن را وارسی کنید. چند جلسه با یک مربی، حتی اگر مجازی باشند، می‌تواند هفته‌ها حدس‌زدن را از سرتان کم کند. اگر راهنما می‌خواهید، متخصصانِ دارای گواهیِ ACSM را به‌راحتی می‌توانید آنلاین پیدا کنید.

باشگاهِ خانگی زندگیِ شما را به‌خاطرِ چشمگیر‌بودنش عوض نمی‌کند. چیزها را از این رو عوض می‌کند که در یک سه‌شنبهٔ معمولی، وقتی دوازده دقیقه وقت دارید و هیچ دلیلی برای بیرون‌رفتن از خانه ندارید، همان‌جا حاضر است. نسخهٔ کوچک را بسازید. یک ماه از آن استفاده کنید. بگذارید حقِ بزرگ‌شدن را به دست بیاورد.

منابع

پیش از رفتن، یک یادداشت دربارهٔ مراقبت

KEEP CALM ابزارهای آموزشی رایگان برای کمک به خود فراهم می‌کند. این جایی برای مشاورهٔ پزشکی، تشخیص یا درمان نیست و جایگزین مراقبت تخصصی نمی‌شود. اگر چیزی این‌جا فراتر از استرس معمول به نظر می‌رسد، در ارتباط بودن با یک متخصص گامی نیرومند و شایسته است.

If you are in crisis or thinking about harming yourself, you are not alone. In the US, call or text 988 (Suicide & Crisis Lifeline, 24/7), text HOME to 741741 (Crisis Text Line), or call 911 in an emergency.