Skip to main content
در بحران هستید یا به آسیب رساندن به خودتان فکر می‌کنید؟ شما تنها نیستید. یافتن خط کمک →

بازیابی

بازیابیِ فعال در روزهای استراحت: چگونه حرکتِ سبک به شما کمک می‌کند دوباره سرِ حال بیایید

روزهای استراحت لازم نیست به معنای بی‌حرکت نشستن باشند. کمی حرکتِ سبک می‌تواند عضله‌های کوفته را باز کند، پس‌مانده‌های یک تمرینِ سخت را بیرون بریزد و کاری کند حالتان بهتر از هیچ کاری نکردن باشد.

عکسِ سایه‌نمای زنی در حالِ انجامِ یوگا

عکس از kike vega در Unsplash

نکته‌های سریع

  • حرکتِ بازیابی را آن‌قدر سبک نگه دارید که بتوانید حین آن گپ بزنید.
  • حتی در روزهای استراحتِ ملایم هم آبِ کافی بنوشید.
  • اگر آسیب دیده‌اید یا واقعاً از پا افتاده‌اید، کامل استراحت کنید.

یک باورِ سرسخت این‌ور و آن‌ور می‌چرخد که روزِ استراحت یعنی مبل و هیچ‌چیزِ دیگر. طبقِ این طرزِ فکر، بعد از یک تمرینِ سخت حقش را به دست آورده‌اید، پس خودتان را جایی می‌نشانید و تکان نمی‌خورید. گاهی دقیقاً همین درست است. اما بیشترِ وقت‌ها، یک دُزِ کوچک از حرکتِ ملایم در روزِ استراحت، بیش از سکونِ کامل شما را بازتر، کم‌کوفته‌تر و آماده‌تر برای تمرینِ بعدی نگه می‌دارد.

کلِ ایدهٔ پشتِ بازیابیِ فعال همین است. این یک تمرینِ دوم نیست. حرکتی است سبک و کم‌فشار که عمداً انجام می‌شود تا به بدنتان کمک کند سریع‌تر بازیابی شود.

بازیابیِ فعال در واقع چیست

بازیابیِ فعال یعنی حرکتی سبک و آسان در روزی که تمرینِ سنگین نمی‌کنید، یا درست بعد از یک تلاشِ شدید. واژهٔ کلیدی *آسان* است. حرف از یک پیاده‌رویِ آرام است، یک دوچرخه‌سواریِ کند، یک شنای بی‌عجله، کمی کششِ ملایم یا یوگا، کمی فوم‌رولینگ. هیچ‌چیزی که نفستان را بند بیاورد. اگر بتوانید در تمامِ مدت یک گفتگوی راحت داشته باشید، در ناحیهٔ درست هستید.

WebMD به یک هدفِ به‌دردبخور اشاره می‌کند: چیزی حدودِ ۳۰ تا ۶۰ درصدِ حداکثرِ ضربانِ قلبتان را نشانه بگیرید و همان‌جا نگهش دارید. پژوهش‌ها پیوسته نشان می‌دهند که ملایم‌تر برای بازیابی بهتر است. بالا بردنِ شدت به شما کمک نمی‌کند سریع‌تر بازیابی شوید و می‌تواند خسته‌ترتان کند، که کلِ هدف را نقش بر آب می‌کند.

چرا کمی حرکت از هیچ حرکت بهتر است

سودِ ماجرا به گردشِ خون برمی‌گردد. وقتی به‌آرامی حرکت می‌کنید، خون را در عضله‌هایی که به کار گرفته‌اید در جریان نگه می‌دارید. این جریانِ پیوسته هم‌زمان دو کار می‌کند. اکسیژن و موادِ مغذیِ تازه را به درون می‌برد تا به ترمیمِ بافت کمک کند، و به بیرون راندنِ فرآورده‌های جانبیِ سوخت‌وسازی که در حینِ ورزشِ سخت انباشته می‌شوند یاری می‌رساند.

یکی از این فرآورده‌های جانبی، لاکتات است. بعد از یک تلاشِ شدید در عضله‌هایتان جمع می‌شود و بدنتان باید آن را پاک کند. این‌جا پژوهش‌ها به‌طرزِ چشمگیری هم‌داستان‌اند. مطالعاتی که در National Library of Medicine نمایه شده‌اند نشان می‌دهند که فعالیتِ سبک، لاکتات را سریع‌تر از صرفاً استراحت کردن از خون پاک می‌کند، چون افزایشِ جریانِ خون به عضله‌ها کمک می‌کند آن را دوباره جذب کنند و به کار بگیرند. کاملاً بی‌حرکت نشستن، این روند را کند می‌کند.

نتیجهٔ محسوس، همان بخشی است که واقعاً حسش می‌کنید. بازیابیِ فعال معمولاً آن خشکیِ روزِ بعد را کم می‌کند، همان خشکی‌ای که بالا رفتن از پله را به یک چانه‌زنی تبدیل می‌کند. حرکت به‌جای آنکه بگذارد عضله‌ها بگیرند، آن‌ها را نرم و قابلِ‌انعطاف نگه می‌دارد، و این اغلب دقیقاً همان چیزی است که بعد از یک تمرینِ سخت می‌خواهید.

بازیابیِ فعال در برابر استراحتِ کامل

پس آیا هر روزِ استراحت باید حرکت داشته باشد؟ لزوماً نه، و این‌جاست که کمی قوهٔ تشخیص به کار می‌آید.

بازیابیِ فعال برای کوفتگیِ معمولِ پس از تمرین انتخابِ بهتری است، همان دردِ کلی و گرفتگی‌ای که به دنبالِ یک تلاشِ سخت اما سالم می‌آید. حرکتِ سبک کمک می‌کند آن سریع‌تر برطرف شود.

از سوی دیگر، استراحتِ کامل و منفعل تصمیمِ درست است وقتی با یک کِشیدگیِ واقعی، یک مفصلِ پیچ‌خورده، یک رگ‌به‌رگ‌شدگی یا هر آسیبِ واقعی سروکار دارید. در این موارد، بافت باید به حالِ خودش رها شود تا التیام یابد، و به‌زور حرکت دادنِ آن می‌تواند اوضاع را بدتر کند. همین حرف دربارهٔ وقتی صدق می‌کند که واقعاً از رمق افتاده‌اید، بیمارید، یا آن‌قدر خسته‌اید که حتی یک پیاده‌روی هم زیادی به نظر می‌رسد. به آن گوش دهید. بعضی روزها بهترین بازیابی یک چرت و زودخوابیدن است، و برای نادیده گرفتنِ خستگیِ واقعی هیچ مدالی نمی‌دهند.

یک راهِ ساده برای تصمیم‌گیری: اگر خشک و کمی کوفته‌اید اما جز این حالتان خوب است، به‌آرامی حرکت کنید. اگر جایی تیز درد می‌کند، ورم کرده یا آشکارا آسیب دیده، یا واقعاً از پا افتاده‌اید، کامل استراحت کنید و در آن تردید نکنید.

بازیابیِ فعال می‌تواند چه شکلی باشد

بهترین نسخه هر چیزی است که آن‌قدر دلپذیر به نظر برسد که واقعاً انجامش دهید. چند گزینه:

  • یک پیاده‌رویِ آرام. ساده‌ترینِ گزینه‌ها، و به‌سختی می‌توان چیزی بهتر از آن یافت. بیست تا چهل دقیقه با سرعتی راحت، در حالتِ ایده‌آل جایی که از بودن در آن لذت می‌برید.
  • دوچرخه‌سواریِ سبک. یک رکاب‌زدنِ صاف و ملایم، بی هیچ سربالاییِ نفس‌گیر و بی هیچ ساعتی که باید از آن جلو بزنید.
  • یک شنای کند یا کمی راه رفتن در استخر. آب از مفصل‌هایتان نگهداری می‌کند، که به‌ویژه برای پاهای حساس و دردناک حسِ خوبی دارد.
  • یوگا یا کششِ ملایم. سبک‌های کند و ترمیم‌کننده نقاطِ گرفته را باز می‌کنند و هم‌زمان دستگاهِ عصبی‌تان را آرام می‌کنند.
  • فوم‌رولینگ. چند دقیقه غلتاندنِ آرامِ فوم روی عضله‌هایی که به کار گرفته‌اید می‌تواند تنش را آزاد کند و حسِ آن‌ها را بهتر کند.
  • یک جریانِ سبکِ تحرک. چرخش‌ها و کشش‌های آسان در لگن، شانه‌ها و ستونِ فقرات تا همه‌چیز آزادانه در حرکت بماند.

کوتاه نگهش دارید و سبک نگهش دارید. پانزده تا چهل‌وپنج دقیقه کافی است. همان لحظه که کم‌کم حسِ یک تمرین پیدا کرد، از بازیابی فاصله گرفته‌اید.

گنجاندنِ آن در هفته‌تان

به نقشه‌ای پیچیده نیاز ندارید. بیشترِ آدم‌ها با تمرینِ سخت در برخی روزها و جا دادنِ بازیابیِ فعال، یا استراحتِ واقعی، در فاصله‌ها خوب پیش می‌روند.

  1. روزهای آسان را کنارِ روزهای سخت بگذارید. بعد از یک جلسهٔ سختِ قدرتی یا هوازی، روزِ بعد به‌طور طبیعی برای یک پیاده‌رویِ ملایم یا کمی کشش مناسب است.
  2. حرکت را با عضله‌هایی که به کار گرفته‌اید هماهنگ کنید. پاها از اسکات کوفته‌اند؟ یک پیاده‌رویِ صاف یا یک شنا. بازوها و شانه‌ها خسته‌اند؟ یک پیاده‌روی که پایین‌تنه را درگیر کند و کمی تحرکِ ملایمِ بالاتنه.
  3. دستِ‌کم یک روزِ واقعاً آسان یا روزِ استراحت در هفته نگه دارید. بازیابی همان زمانی است که بدنتان واقعاً سازگار می‌شود و قوی‌تر می‌گردد. کاملاً از آن گذشتن، همان راهی است که آدم‌ها با آن در جا می‌زنند یا آسیب می‌بینند.
  4. بگذارید حالتان تنظیمِ شدت را هدایت کند. بعضی هفته‌ها در روزِ استراحت دلتان یک پیاده‌رویِ تند می‌خواهد. هفته‌های دیگر، تنها چیزی که دارید یک کششِ کند است. هر دو درست‌اند.

عضله در حینِ بازیابی قوی‌تر می‌شود، نه در حینِ خودِ کارِ سخت. کار کمی چیزها را تجزیه می‌کند؛ استراحت، چه فعال چه منفعل، همان زمانی است که دوباره می‌سازید. رفتار با روزهای آسان به‌عنوانِ بخشی از نقشه، نه یک مکثِ گناه‌آلود در آن، یکی از ساده‌ترین ارتقاهایی است که می‌توانید انجام دهید.

چند نکتهٔ احتیاطی پیش از شروع

بازیابیِ فعال ذاتاً ملایم است، اما نگه داشتنِ چند نکته در ذهن ارزشش را دارد. اگر بیماری قلبی، مشکلِ مفصلی، آسیبی تازه یا هر نگرانیِ سلامتیِ پیوسته‌ای دارید، دربارهٔ اینکه چه نوع حرکتی برایتان امن است، از جمله در روزهای بازیابی، با پزشکتان مشورت کنید. آبِ کافی بنوشید، چون هنوز در حرکتید و هنوز کمی عرق می‌کنید. و بگذارید درد راهنمایتان باشد. کم شدنِ خشکیِ خفیف همراه با حرکت نشانهٔ خوبی است. دردِ تیز، ناگهانی یا رو به بدتر شدن، نشانه‌ای است برای اینکه بایستید و استراحت کنید، و اگر ادامه یافت آن را بررسی کنید.

جانِ مطلب ساده و با بدنتان مهربان است. بعد از اینکه به خودتان فشار می‌آورید، لازم نیست میانِ ادامه دادنِ طاقت‌فرسا و کاملاً خاموش شدن یکی را انتخاب کنید. راهِ میانه‌ای آسان‌تر هست: یک پیاده‌رویِ کند، یک کششِ ملایم، کمی حرکت که کمکتان می‌کند بازیابی شوید و آماده‌تان می‌کند تا دوباره احساسِ قدرت کنید.

منابع

پیش از رفتن، یک یادداشت دربارهٔ مراقبت

KEEP CALM ابزارهای آموزشی رایگان برای کمک به خود فراهم می‌کند. این جایی برای مشاورهٔ پزشکی، تشخیص یا درمان نیست و جایگزین مراقبت تخصصی نمی‌شود. اگر چیزی این‌جا فراتر از استرس معمول به نظر می‌رسد، در ارتباط بودن با یک متخصص گامی نیرومند و شایسته است.

If you are in crisis or thinking about harming yourself, you are not alone. In the US, call or text 988 (Suicide & Crisis Lifeline, 24/7), text HOME to 741741 (Crisis Text Line), or call 911 in an emergency.